عضويت در تيم امنيتي فاتح گر رايگان ميباشد
ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی «ورود به سایت» کلیک کنید.





اگر فرم ورود برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.





صفحه 1 از 2 12 آخرین
نمایش نتایج: از 1 به 10 از 19
  1. #1
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    fateh1 ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...



    سلام

    امروز آموزش زبان برنامه نویسی javaرو براتون آماده کردم، امیدوارم که به کارتون بیاد.
    آموزش ها به صورت متن و تصویرهستتند، در آخر هم یه PDF ازش میزارم.
    لطفا سوالاتتونرو مثل قبل از طريق پيغام خصوصی بپرسيد.

    منبع
    : کتاب "چگونه با جاوا برنامه بنویسیم" از دایتل به اضافه ی تجربه شخصی خودم در برنامه نویسی جاوا
    با زدن دکمه تشکر ما را در ادامه کار یاری کنید
  2. #2
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    fateh1 پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...



    در مورد جاوا

    جاوا یک زبان برنامه نویسی سطح بالا و شی گرا است که توسط جیمز گاسلینگ در شرکت سان مایکرو سیستمزساخته شده است. دستور زبان جاوا (Syntax) بسیار شبیه به زبان های برنامه نویسی C و ++C است. زبان جاوا نسبت به ++C مدل شی گرایی ساده تری دارد و از قابلیت های سطح پایین کمتری پشتیبانی می کند. جاوا در سال ۱۹۹۵یعنی در حدود ۲۰ سال پیش رسما معرفی شد.

    جاوا از ابتدای کار شعاری را برای خودش در نظر گرفت و آن این بود که: "برنامه را یک بار بنویسید و همه جا اجرا کنید." منظور از این جمله این است که زبان جاوا مستقل از سخت افزار و نرم افزار است. یعنی برنامه نویس جاوا هنگام نوشتن برنامه اصلا نیازی نیست که به این مسئله فکر کند که برنامه وی قرار هست در چه محیطی (لینوکس، ویندوز، مکینتاش و ...) اجرا شود. چون اجرا کننده برنامه های جاوا،
    JVMاست و این وظیفه ماشین مجازی جاوا (Java Virtual Machine) است تا برنامه ما را منطبق بر محیطی که برنامه روی آن اجرا می شود، اجرا کند.

    یکی دیگر از خصوصیات زبان جاوا، شی گرا بودن آن است. شی گرایی یک مفهوم بسیار گسترده و جالب است و در جاوا به جز روش شی گرایی، به روش دیگری نمی توان برنامه نوشت.

    با جاوا چه برنامه هایی می توان نوشت؟

    با جاوا حوضه بسیار گسترده ای از برنامه ها را می توان نوشت. از برنامه های دسکتاپ یا همان رومیزی گرفته تا برنامه های وب و توزیع شده، برنامه های موبایل و در کل برای پلتفرم های پرتابل. همچنین می توان از جاوا در بازی سازی نیز استفاده کرد. اما همانطور که قبلا گفتیم، جاوا از قابلیت های سطح پایین کمتری پشتیبانی می کند و منطقی نیست که برنامه هایی بنویسیم، که لازم باشد با سخت افزار ارتباط برقرار کند. مثلا برای ارتباط با پرینتر. (هرچند که این کار غیر ممکن نیست).

    اندروید چیست؟

    اندروید نام یک سیستم عامل اُپن سورس (متن باز) است که بر هسته لینوکس استوار است و سیستم عاملی برای موبایل های هوشمند است. اندروید در سال ۲۰۰۵ توسط اندی رابین ساخته شد و دو سال بعد توسط غول جستجوی دنیا، یعنی گوگل خریداری شد. اکنون این سیستم عامل قدرتمند، بسیار معروف و محبوب است و دائما در حال پیشرفت است.

    حال سوال ما اینجاست که اندروید چه ربطی به برنامه نویسی جاوا دارد!؟

    گوگل بسته ای به نام "بسته توسعه نرم افزار" یا همان SDK = Software Development Kit را برای برنامه نویسان جاوا تولید کرده است تا برنامه نویسان جاوا بتوانند برای این سیستم عامل، اپلیکیشن های اندرویدی بنویسند. البته از طریق زبان های برنامه نویسی دیگری هم مثل #C می توان برای اندروید برنامه نوشت. اما اصل برنامه نویسی اندروید توسط جاوا است.

    نکته: "نکته ای بسیار مهم که باید به آن توجه کنیم این است که بسیاری تصور می کنند که با یادگیری جاوا، اندروید را هم یاد می گیرند، که این دیدگاهی کاملا غلط است. زیرا اندروید تکنیک های خاص خودش را در برنامه نویسی دارد که باید آنها را هم یاد گرفت. و همچنین برای توسعه اندروید از نسخه Java SE استفاده می شود نه Java ME."

    بازار کار جاوا در ایران و خارج از ایران چگونه است؟


    بازار کار جاوا در ایران بسیار خوب است. در ایران حجم بسیار بالایی از پروژه های دولتی با جاوا پیاده سازی می شوند. از آنجا که پروژه های بزرگ همگی دولتی هستند، برنامه نویس جاوا بسیار بیش از گذشته مورد نیاز است. بنابراین حقوق برنامه نویسان جاوا تا چندین برابر زبان های برنامه نویسی دیگر است. وضعیت جاوا در خارج از ایران از داخل هم بهتر است. کشورهای استرالیا، انگلستان و کانادا از عمده سرمایه گذاران در زمینه جاوا هستند. در این کشور ها پروژه ها به صورت پیش فرض با جاوا تولید می شوند. در کشور های دیگر صاحب فناوری مثل آمریکا نیز وضعیت تقریبا به همین منوال است.

    نکته: تقریبا 90 درصد مطالب گفته شده در این مطلب، برگفته از کتاب آقای مهندس احمدرضا صدیقی هست. به دلیل اینکه آقای مهندس صدیقی در کتابشون در مورد بازار کار و سایر مطالب دیگه صحبت کردند، بنده ترجیح دادم در این قسمت از آموزش، بیشتر از گفته های ایشان استفاده کنم.
  3. #3
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    fateh1 پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...



    بهتره آموزش رو با یک مثال پیش ببریم. فرض کنید می خواهیم برنامه ای به زبان جاوا بدون کمک گرفتن از IDE ها (در مورد IDE ها در فصل های بعدی توضیح میدم) بنویسم. بنابراین ابتدا یک ویرایشگر متن (مثل نُت پد) را اجرا می کنیم و کدهای برنامه را در فایل نت پد می نویسیم. بعد از نوشتن کدهای برنامه، ما برنامه را با پسوند java. ذخیره می کنیم و سپس توسط کامپایلر جاوا، برنامه را کامپایل می کنیم. در پروسه کامپایل اگر خطای دستوری در برنامه وجود داشته باشه مشخص می شود و برنامه کامپایل نمی شود. اما اگر خطایی در کار نباشه، برنامه کامپایل می شود و کامپایلر جاوا فایلی ایجاد می کند با پسوند class. که اگر این فایل class. را اجرا کنیم با کدهایی ناخوانا مواجه می شویم. به این کدها، کدهای میانی یا بایت کد گفته می شود. حال اجرای این بایت کدها بر عهده JVM است. JVM این بایت کدها را با توجه به نوع سیستم عامل و سخت افزاری که روی آن نصب است، به زبان ماشین یا همان صفر و یک تبدیل می*کند و در آخر، برنامه اجرا می شود.




    نسخه های جاوا
    جاوا در سه نسخه رسمی ارائه شده است. این سه نسخه عبارت اند از:
    Java SEکه مخفف Standard Edition است و همانطور که از نامش پیداست، نسخه پایه و استاندارد جاوا است و برای نوشتن هر برنامه ی جاوا به این نسخه احتیاج است.
    Java MEکه مخفف Micro Editionاست. نسخه ای برای نوشتن برنامه روی سخت افزارهای خاص مانند لوازم خانگی، موبایل، اسباب بازی ها و ... است. امروزه این نسخه از جاوا با وجود موبایل های هوشمند، کمتر مورد استفاده قرار می گیرد.
    Java EEکه مخفف Enterprise Edition است. نسخه ی مدرن و سازمانی جاوا است. از این نسخه برای نوشتن برنامه*های روی سرور استفاده می شود. در کل Java EE مجموعه ای از تکنولوژی ها است و یادگیری این نسخه از جاوا سخت و زمان بر است و باید سال ها به طور عملی کار شود تا بتوان خود را به عنوان یک Java EE کار حرفه ای معرفی کرد.
  4. #4
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...



    در این جلسه از آموزش برنامه نویسی جاوا می خواهیم JDK (یا ماشین مجازی جاوا) را بر روی سیستم عامل ویندوز نصب کنیم. برای دانلود و نصب JDK باید به سایت اوراکل مراجعه کنیم. اما فعلا دسترسی به سایت اوراکل ممکن نیست. اما در ادامه ی آموزش گفته شده که چگونه وارد سایت اوراکل شویم.



    اگر بخواهیم وارد سایت اوراکل شویم، باید از V-P-N استفاده کنیم. در ادامه نحوه دانلود JDK و نصب و معرفی آن به سیستم عامل ویندوز را توضیح می دهیم.


    ابتدا در سیستم عامل ویندوز، دکمه های ترکیبی Windows + R را نگه دارید. در پنجره ظاهر شده عبارت CMD را تایپ کنید.




    بعد از کلیک روی دکمه OK وارد پنجره Command Prompt می شوید. در این پنجره دستور زیر را تایپ کنید.



    java -version


    ابتدا کلمه java را نوشته و بعد یک فضای خالی (space) ایجاد کنید و بعد یک علامت – (خط فاصله) و بعد از آن بدون وارد کردن space کلمه version را تایپ کنید و بعد دکمه ENTER را فشار دهید. توجه داشته باشید که عبارت version را با حروف کوچک تایپ کنید. (با تصویر زیر مواجه می شوید):




    این جمله به این معنی است که یا جاوا روی سیستم عامل نصب نیست، یا اگر نصب است به سیستم معرفی نشده است.



    حالا می خواهیم JDK را از سایت اوراکل دانلود کنیم. به آدرس oracle.com می رویم. بعد از وارد شدن به سایت، با شکلی مشابه زیر مواجه می شویم:




    در ادامه ماوس (موس) خود را روی دکمه دانلود نگه دارید (عکس شماره 1) و بعد در پنجره باز شده، از قسمت چپ گزینه Java SE (عکس شماره 2) را کلیک کنید.


    بعد از کلیک کردن روی Java SE با صفحه زیر مواجه می شوید.



    همانطور که در شکل بالا مشاهده می کنید، روی دکمه ی مشخص شده کلیک کنید تا وارد صفحه زیر شوید:



    ابتدا گزینه Accept License Agreement را انتخاب کنید و بعد از داخل کادر قرمز رنگ (در شکل بالا) JDK مورد نیاز با سیستم عامل خود را دانلودکنید.


    بعد از دانلود JDK، روی فایل JDK راست کلیک کرده و بعد گزینه Run as Administrator را انتخاب کنید تا مراحل نصب آغاز شود.







    نصب JDK بسیار راحت است و فقط کافی است چند بار روی دکمه Next کلیک کنید. پیشنهاد می کنیم به هیچ عنوان تنظیمات پیش فرض مراحل نصب را تغییر ندهید. همانطور که در عکس بالا مشاهده می کنید روی دکمه Next کلیک کنید تا با عکس زیر مواجه شوید.



    در این پنجره می توانید مسیر نصب JDK را مشخص کنید.(لطفا تغییر ندهید تا با آموزش هماهنگ باشید). در این مرحله هم روی دکمه ی Next کلیک کنید.



    همانطور که در تصویر بالا مشاهده می کنید، منتظر بمانید تا مراحل نصب انجام شود. بعد از پایان این مرحله شما باید محل نصب JRE را انتخاب کنید که باز هم لطفا مانند قبل تغییری ایجاد نکنید و روی دکمه ی Next کلیک کنید.




    دوباره منتظر بمانید تا عملیات نصب انجام شود.



    بعد از پایان عملیات نصب با پنجره زیر مواجه می شوید. روی دکمه Close کلیک کنید.



    تا اینجای کار ما جاوا را نصب کرده ایم. حال باید جاوا را به سیستم معرفی کنیم. برای این کار، ابتدا وارد کنترل پنل شوید و بعد بر روی گزینه System کلیک کنید. (تصویر زیر، دایره قرمز رنگ).



    بعد از کلیک کردن بر روی System وارد پنجره زیر می شوید. و بعد روی گزینه Advanced system settings کلیک کنید. (عکس زیر، دایره قرمز رنگ).


    بعد از کلیک کردن روی گزینه Advanced system settings وارد پنجره زیر می شوید. که طبق عکس زیر
    روی گزینه مشخص شده کلیک کنید.



    بعد از کلیک کردن روی گزینه Environment Variables وارد پنجره جدیدی می شوید همانند عکس زیر. در قسمت system variables روی دکمه New کلیک کنید.



    بعد از کلیک روی دکمه New پنجره ای باز می شود که ما می توانیم یک متغیر جدید بسازیم. برای نام متغیر، دقیقا جمله زیر را بنویسید(حساس به حروف بزرگ و کوچک):


    JAVA_HOME


    و برای مقداره متغیر (Variable value) مسیر نصب JDK را قرار دهید. (اگر تنظیمات پیش فرض نصب JDK را تغییر نداده باشید، JDK در مسیر: C:\Program Files\Java\jdk1.8.0_60 نصب شده است. بنابراین برای مقدار value مسیر JDK را کپی کنید و در قسمت value پیست کنید و بعد روی دکمه OK کلیک کنید (همانند تصویر زیر).




    بعد از این مرحله باید مسیر دایرکتوری bin را در متغیر سیستمی PATH قرار دهیم. برای این کار دوباره در قسمت system variables به دنبال متغیر path بگردید.



    بعد از انتخاب متغیر path (کلیک روی path)، روی دکمه Edit… کلیک کنید تا پنجره زیر ظاهر شود. در قسمت value به آخر خط رفته (می توان با فشار دادن دکمه End روی کیبورد به آخر خط رفته) و سپس یک سِمی کالِن قرار دهید.

    نکته: "برای نوشتن سمی کالن، ابتدا زبان کیبورد سیستم را انگلیسی کرده و بعد دکمه دو نقطه را فشار دهید. "



    بعد از قرار دادن سمی کالن، نشانگر ماوس خود را بعد از سمی کالن قرار دهید و بعد مسیر دایرکتوری bin را در این قسمت paste کنید.


    مسیر دایرکتوری: C:\Program Files\Java\jdk1.8.0_60\bin



    بعد از این کار تمام پنجره های باز را OK کرده و ببندید. در آخر دوباره وارد پنجره Command Prompt شوید و دوباره دستور زیر را وارد کنید:



    java -version


    این پیغام نشان دهنده این است که جاوا بر روی سیستم نصب و معرفی شده است.
  5. #5
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...


    در این جلسه از آموزش قصد داریم اولین برنامه ی جاوای خود را بنویسیم که با اجرای برنامه، عبارت Hello World در صفحه، نمایش داده می شود. برای نوشتن برنامه، ما نیاز به یک ویرایشگر متن داریم که ما از ویراشگر ساده و محبوب نُت پد (Notepad) در سیستم عامل ویندوز استفاده می کنیم.

    ابتدا برنامه Notepad را اجرا کنید.

    بعد از اجرای برنامه نُت پد، باید شروع به نوشتن کد کنیم.


    نکته: "ما در این قسمت از آموزش به نکات ریز برنامه هیچ توجهی نمی کنیم. چون قصد ما از این آموزش اجرای یک برنامه ساده جاوا است تا شما فقط با نحوه ی اجرای برنامه آشنا شوید. در جلسات آینده ما به طور مفصل در مورد تک تک کد های نوشته شده، در فصل های مربوطه توضیح می دهیم. بنابراین اصلا نگران نفهمیدن کدها نباشید."
    حالا در فایل نت پد دقیقا به شکل زیر، کد ها را بنویسید:




    خب حالا بررسی کنیم که این کد چه معنی دارد؟


    برای ایجاد کلاس در جاوا، باید از کلمه کلیدی class استفاده کنیم. بعد از این کلمه، یک فاصله (space) قرار می دهیم و بعد نام کلاس خود را می نویسیم. (در مورد نحوه ی نام گذاری کلاس ها، متد ها و ... در جاوا، در فصل های بعدی به طور مفصل صحبت می کنیم). بعد از اینکه نام کلاس را نوشتیم (HelloWorld)، دوباره یک فاصله قرار می دهیم و بعد علامت آکولاد باز } را تایپ می کنیم. بعد با دوبار فشار دادن دکمه Enter در صفحه کلید، دو خط به پایین می رویم و این بار از علامت آکولاد بسته { استفاده می*کنیم.


    نکته: "بین آکولاد باز و آکولاد بسته را، بدنه کلاس، بدنه متد یا بلاک می*نامند."
    در ادامه ما متد main را به شکل زیر می نویسیم:



    همانطور که گفته شد، ما در این جلسه از آموزش با جزئیات کد هیچ کاری نداریم. کاری که ما در بالا انجام دادیم، یک متد ساخته ایم. (البته این متد، متد اصلی برنامه است که باید نام آن دقیقا main باشد. همانطور که در بالا نوشته شده است). متد main نقطه شروع هر برنامه در جاوا است. یعنی اگر متد main نباشد، برنامه اجرا نمی شود. تا اینجای کار ما حداقل کدی که برای اجرای یک برنامه جاوا به آن نیاز داریم را نوشته ایم.



    نکته: "برای خوانا نوشتن کدها، از تو رفتگی استفاده کنید. برای این کار دکمه Tab روی کیبورد را فشار دهید"
    در ادامه می خواهیم جمله ای را بنویسیم که وقتی برنامه اجرا شد، پیغام !!!Hello World را روی صفحه، نمایش دهد. برای این کار به صورت زیر عمل کنید:



    ما در داخل بدنه متد main از جمله: ;()System.out.println استفاده کرده ایم که می توانیم در خروجی استاندارد رشته ای را یا هر چیزه دیگری مثل اعداد را چاپ کرد. توجه داشته باشید که خروجی استاندارد، همان کنسول برنامه است.


    در اینجا ما از متد ()println استفاده کرده ایم. البته می توانیم از متد ()print هم استفاده کنید. فرق این دو متد در این است که زمانی که ما از متد ()println استفاده می کنیم، بعد از اینکه خروجی برنامه ما در کنسول چاپ می شود، نشانگر ماوس ما به خط بعد رفته. ln مخفف کلمه line است.


    حالا ما می خواهیم جمله !!!Hello World را در خروجی استاندارد چاپ کنیم. بنابراین ما در داخل پرانتز های باز و بسته متد ()println یک جفت دابل کوتیشن قرار می دهیم.


    نکته: "به علامت " دابل کوتیشن گفته می شود و به علامت ‘ سینگل کوتیشن گفته می شود. برای تایپ کردن سینگل کوتیکشن، دقیقا دکمه ی روبه روی دکمه ENTER در صفحه کلید را فشار دهید و برای تایپ دابل کوتیشن، همان دکمه را به همراه پایین نگه داشتن دکمه SHIFT در صفحه کلید فشار دهید."
    بعد از اینکه دابل کوتیشن را نوشتیم، در بین آنها عبارت !!!Hello World را می نویسیم. نکته ای که بسیار باید به آن توجه کنیم این است که در پایان جمله ای که نوشته ایم (یعنی بعد از پرانتز های باز و بسته) باید از علامت سِمیکالِن استفاده کنیم. برای نوشتن علامت سمیکالن هم باید دکمه دو نقطه در کیبورد را بدون نگه داشتن کلیدSHIFT تایپ کنید.


    تا اینجای کار برنامه ی ما تمام شد و فقط کافی است که این برنامه را، ذخیره، کامپایل و سپس اجرا کنیم.


    برای ذخیره برنامه، از منوی File گزینه Save As… را انتخاب کنید. در پنجره*ای که ظاهر می شود، در قسمت File name دقیقا نامی که برای کلاس برنامه در نظر گرفته ایم را بنویسید (یعنی HelloWorld) و با پسوند java. در محل Desktop بر روی هارد دیسک ذخیره کنید.


    نکته: "در جلسات آینده ما از IDE اکلیپس برای نوشتن برنامه های جاوا استفاده می کنیم و اصلا نیازی نیست که شما خودتان را درگیر مسائل کامپایل کنید. چون در IDE ها با فشردن یک دکمه، برنامه کامپایل اجرا می شود. هدف ما در این جلسه این است که شما یاد بگیرید که چطور برنامه کامپایل می شود."
    برای کامپایل برنامه، همانطور که در آموزش های قبل توضیح داده شد، Command Prompt را اجرا کنید. همانطور که محل ذخیره سازی فایل برنامه ما در Desktop است، بنابراین در Command prompt عبارت dir را تایپ کنید. با عکس زیر مواجه می شوید:



    همانطور که در عکس بالا مشخص شده است، ما احتیاج داریم که وارد دایرکتوری Desktop شویم. برای اینکار ما دستور cd desktop را تایپ می کنیم و بعد دکمه Enter را فشار می دهیم. (عکس زیر):



    همانطور که مشخص شده است، ما وارد دایرکتوری دسکتاپ شده ایم. برای اینکه محتویات داخل این دایرکتوری را ببینیم دوباره باید دستور dir را تایپ کنیم.



    همانطور که در شکل بالا با یک مستطیل قرمز رنگ مشخص شده است، محتویات دایرکتوری دسکتاپ را می بینیم. ما به فایل HelloWorld.java که در بالا با یک بیضی سبز رنگ مشخص شده است نیاز داریم. در ادامه ما دستور javac HelloWorld.java را تایپ می کنیم.






    بعد از اینکه دستور بالا را تایپ کردید و دکمه Enter را فشار دادید، روی دسکتاپ، در کنار فایل HelloWorld.java ای که ذخیره کرده ایم، فایلی ایجاد می شود با نام: HelloWorld.class. بر روی این فایل کلیک راست کنید و با استفاده از اپلیکیشن نت پد این فایل را اجرا کنید. با عکس زیر مواجه می شوید:



    همانطور که مشاهده می کنید این ها همان بایت کدها هستند که توسط JVM به زبان ماشین یا همان صفر و یک تبدیل می شوند.


    بعد از این مرحله دوباره دستور java HelloWorld را تایپ کنید. در این مرحله نیازی نیست که پسوند فایل را مشخص کنیم. فقط کافی است نام فایل را بنویسیم. بعد از اینکه دستور بالا را نوشتید، کلید اینتر را فشار دهید.



    همانطور که مشاهده می کنید، عبارت !!!HelloWorld که در برنامه نوشتیم در اینجا چاپ شد.
  6. #6
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...


    در این جلسه از آموزش می خواهیم از برنامه ی اکلیپس یا به عبارتی از
    IDE اکلیپس برای نوشتن برنامه های جاوا استفاده کنیم. IDE مخفف: Integrated Development Environmentاست. در واقع IDE ها تمام ابزارهای مورد نیاز برای برنامه نویسان را به طور منظم فراهم می کنند تا برنامه نویسان فقط روی نوشتن و طراحی برنامه تمرکز کنند و خود را درگیر مسائل جزئی مثل کامپایل کردن برنامه نکنند.


    برای هریک از زبان های برنامه نویسی، IDE های بسیار زیادی وجود دارد و می توان با همه ی آن ها برنامه را به درستی نوشت و اجرا کرد. اما از میان تمام IDE ها معمولا همیشه یک IDE از بقیه سرتر و بهتر است. به عنوان مثال برای زبان برنامه نویسی #C (سی شارپ) بهترین IDE، ویژوآل استودیو است. برای زبان جاوا هم IDE های زیادی وجود دارد که معروف ترین و محبوب ترین آن ها عبارت اند از:


    اکلیپس (eclipse)
    اوراکل نِت بینز (Oracle NetBeans)
    جِت برینز اینتلیج آی دیا (Jetbrains Intellij Idea)


    اکلیپس یک IDE اُپن سورس (Open Source) و مبتنی بر پلاگین (Plug-in)، و بسیار مناسب برای تولید برنامه های مدرن جاوا (JavaEE) است. زیرا از آنجایی که جاوا ای ای مجموعه ای از تکنولوژی ها است، بنابراین پلاگین های مختلفی برای تکنولوژی های مختلف تولید شده است و به راحتی می توان آن ها را از اینترنت دانلود و به اکلیپس اضافه کرد. ممکن است در ذهن شما این سوال به وجود بیاید که پلاگین چیست!؟ پلاگین ها (افزونه ها) برنامه های کوچکی هستند که توسط شرکت های مختلف تولید می شوند و با نصب آن ها روی یک برنامه، می توان قابلیت های جدیدی را به آن برنامه اضافه کرد. به عنوان مثال، ADT یکی از پلاگین های معروف برای توسعه ی اندروید روی اکلیپس است. متاسفانه اکلیپس دارای باگ های فراوانی است و علت آن هم هسته اکلیپس نیست، بلکه باگ هایی است که در پلاگین های آن موجود است. بنابراین تا می توان باید سعی کرد از پلاگین هایی که توسط شرکت های معتبر تولید شده اند استفاده کرد.


    نت بینزیک IDE حرفه ای و به اصطلاح همه فن حریف است. این IDE توسط شرکت اوراکل نوشته شده است و می توان به جز جاوا، برای زبان های برنامه نویسی دیگری هم مثل: PHP, C++, Groovy و ... نیز استفاده کرد. در این IDE هم مانند اکلیپس می توان پلاگین هایی را اضافه کرد. اما بسیاری از سرویس ها به صورت داخلی در این IDE پیاده سازی شده اند. به عنوان مثال وب سرور Apache Tomcat (آپاچی تامکت) به صورت داخلی در این IDE پیاده سازی شده است و دیگر نیازی نیست تا به صورت جدا گانه این وب سرور را دانلود و نصب کنیم. اما یکی از ویژگی های مهم این IDE، این است که ابزارهای بسیار حرفه ای برای طراحی رابط گرافیکی کاربر دارد و یکی از مشکلات بزرگ برنامه نویسان جاوا را حل کرده است.


    آخرین IDE ای که در مورد آن صحبت می کنیم، Jetbrains Intellij Idea است، که معنی "تند مغزها؛ ایده هوشمند" را دارد. این IDE یکی از بهترین ویرایشگر ها برای زبان برنامه نویسی جاوا است که دارای هوش فوق العاده ای است. اما با توجه به تجربیات شخصی و مطالعاتی که بنده در این زمینه داشتم، این IDE اصلا مناسب برای برنامه های مدرن جاوا (JavaEE) نیست و صرفا برای برنامه نویسی جاوا نسخه ی استاندارد آن و برنامه نویسی وب در جاوا می توان از آن استفاده کرد. همچنین این IDE همانند اکلیپس و نت بینز امکان اضافه کردن پلاگین را دارد.


    باتوجه به بررسی های فوق، ما برای این دوره ی آموزشی، بهترین، محبوب ترین و ساده ترین IDE، یعنی اکلیپس را انتخاب می کنیم. در ادامه ی این آموزش، ما نحوه ی دانلود این IDE را آموزش می دهیم.


    برای دانلود اکلیپس باید به سایت اکلیپس مراجعه کنید. بعد از وارد شدن به سایت اکلیپس، با نمایی مشابه تصویر زیر مواجه می شوید:




    همانطور که در تصویر فوق با یک بیضی سبز رنگ مشخص شده است، بر روی دکمه DOWNLOAD کلیک کنید تا وارد صفحه ی زیر شوید:



    بعد از اینکه روی دکمه DOWNLOAD کلیک کردید، کمی صفحه را به پایین اسکرول کنید. همانطور که در تصویر فوق مشاهده می کنید، گزینه ای که با یک مستطیل قرمز رنگ مشخص شده را انتخاب کنید تا وارد صفحه ی زیر شوید:



    دوباره به همان صورتی که در تصویر فوق، با یک مستطیل قرمز رنگ مشخص شده است، نوع سیستم عامل خودتان را انتخاب کنید تا وارد صفحه ی زیر شوید:



    همانطور که در تصویر فوق با یک بیضی سبز رنگ مشخص شده است، بر روی دکمه ی دانلود کنید تا وارد صفخه ی زیر شوید:



    در صفحه فوق، کمی منتظر بمانید تا دانلود شروع شود. پیشنهاد می شود که از نرم افزار های مدیریت دانلود مثل
    IDMبرای دانلود استفاده کنید.
  7. #7
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...


    در جلسه ی قبل IDE محبوب اکلیپس را دانلود کردیم. در این جلسه می خواهیم نحوه ی استفاده از این IDE را آموزش دهیم. بنابراین یاد می گیریم که چطور یک پروژه ی جاوایی در اکلیپس ایجاد کنیم و همچنین با نحوه ی ساختن کلاس آشنا می شویم. در این جلسه دقیقا کار هایی را که در قسمت آموزش برنامه نویسی جاوا: Hello World به صورت دستی انجام دادیم، توسط اکلیپس انجام می دهیم تا شما در همین ابتدای کار به ضرورت وجود IDE ها در برنامه نویسی پی ببرید.


    بعد از اینکه دانلود برنامه ی اکلیپس به پایان رسید، ابتدا باید فایل را از حالت فشرده خارج کنید. برای این کار می توان از اپلیکیشن هایی که در این زمینه تولید شده اند استفاده کرد یا می توان از ابزار های خوده سیستم عامل استفاده کرد. بنده از اپلیکیشن WinRAR برای این کار استفاده می کنم. بهتر است که فایل اکلیپس را در محلی از هارد دیسک قرار دهیم که دسترسی به آن آسان باشد. Desktop را به شما پیشنهاد می کنم. بعد از اینکه فایل اکلیپس را به دسکتاپ انتقال دادیم، بر روی فایل کلیک راست کرده و گزینه ی Extract Here را انتخاب می کنیم تا در همان دسکتاپ از حالت فشرده خارج شود.
    بعد از اینکه فایل ZIP را از حالت فشرده خارج کردید، فایلی ایجاد می شود با نام eclipse. وارد این فایل شوید. برنامه ی اکلیپس نیازی به نصب ندارد و برای اجرا، شما باید فایل eclipse.exe را اجرا کنید.




    بعد از اینکه بر روی فایل اجرایی اکلیپس کلیک کردید، با اولین پنجره ای که مواجه می شوید، پنجره ی زیر است.



    این پنجرهWorkspace Launcherنام دارد. همانطور که از نامش پیداست، مسیره ذخیره سازی پروژه هایی که ما ایجاد می کنیم را در هارد دیسک مشخص می کند. بنابراین بهتر است که مسیر Workspace را همان دسکتاپ قرار دهیم. اما قبل از مشخص کردن مسیر، ابتدا در دسکتاپ فولدری با نام workspace ایجاد کنید و سپس با استفاده از دکمه ی Browse مسیر workspace در دسکتاپ را انتخاب کنید. اما قبل از OK کردن، به CheckBox (چک باکس) که در تصویر بالا با یک فلش قرمز رنگ مشخص شده است توجه کنید. اگر این گزینه فعال نباشد، با هر بار بستن اکلیپس و اجرای مجدد آن، این پنجره نمایش داده می شود و از شما درخواست مجدد مشخص کردن Workspace را می کند. بنابراین، این گزینه را انتخاب کنید و بعد بر روی دکمه ی OK کلیک کنید تا برنامه اکلیپس اجرا شود.



    همانطور که مشاهده می کنید اکلیپس به شما خوش آمد می گوید. با این صفحه کاری نداریم. بنابراین همانطور که در گوشه بالا، سمت راست تصویر با یک فلش سبز رنگ مشخص شده است، بر روی دکمه ی
    Worckbenchکلیک کنید تا وارد صفحه ی اصلی برنامه شوید.



    حالا وقت آن است که اولین پروژه ی جاوایی خودمان را ایجاد کنیم. برای ساختن پروژه، ابتدا از منوی File گزینه ی New را انتخاب کنید و بعد اولین گزینه، یعنی
    Java Projectرا انتخاب کنید.



    بعد از انتخاب گزینهJava Project، با پنجره ی زیر مواجه می شوید:



    همانطور که در تصویر فوق مشاهده می کنید، پنجره ای برای ساختن پروژه ظاهر شده است. ابتدا یک نام برای پروژه ی خود انتخاب می کنیم. ما در این آموزش نام:
    FirstJavaProgrm را نوشته ایم. به بقیه ی گزینه های این صفحه کاری نداشته باشید. بنابراین بر روی دکمه ی Finishکلیک کنید. بعد از ساخته شدن پروژه، باید یک کلاس بسازیم.


    نکته: در برنامه های بزرگ جاوا، ممکن است بیش از هزار کلاس وجود داشته باشد. اما این نکته را به خاطر بسپارید که هر برنامه ی جاوا کم کم یک کلاس و یک مِتُد دارد.
    در مورد کلاس ها و متدها در آموزش های مربوط به فصل شی گرایی به طور مفصل صحبت خواهیم کرد و کاربرد اصلی آن ها را یاد خواهیم گرفت.
    برای ساختن کلاس ابتدا پروژه ی خودتان را انتخاب کنید و بعد کلیک راست کنید. منویی باز می شود که به آن منوی پاپ آپ (Pop-up) گفته می شود. اولین گزینه از این منو که New است را انتخاب کنید و بعد گزینه Classرا انتخاب کنید.



    درضمن، در بالای همین عکس، قسمتی که با یک فلش قرمز رنگ مشخص شده است را
    Package Explorer می نامند. تمام پروژه هایی که ما ایجاد می کنیم در این قسمت (Package Explorer) قرار می گیرند.
    بعد از کلیک کردن بر روی دکمه ی Class، با پنجره ی زیر مواجه می شویم:



    در مورد قسمت های مشخص شده در تصویر بالا کمی توضیح می دهم:

    بیضی سبز رنگ اولی مربوط به پکیج است. این که پکیج چیست و چه کاربردی دارد، در آموزش های بعدی در مورد آن صحبت می کنیم. بنابراین در این آموزش برای پکیج چیزی نمی نویسیم.
    قسمت بعدی که Name است، باید نامی برای کلاس خودمان انتخاب کنیم. نامی که برای کلاسمان انتخاب می کنیم بسیار مهم است. باید نامی انتخاب کنیم که نشان دهنده ی کاری باشد که آن کلاس قرار است انجام بدهد. همانطور که در آموزش قبلی گفته شد، هر برنامه ی جاوا دارای یک متد اصلی به نام متد main است که نقطه شروع هر برنامه ی جاوا است. بنابراین چون در این کلاس متد main را قرار است پیاده سازی کنیم، کلاسمان، کلاس اصلی است. بنابراین نامی که برای کلاس انتخاب می کنیم، MainClass است.
    آخرین قسمت که با یک مستطیل قرمز رنگ مشخص شده است، یک چک باکس دارد. که اگر این چک باکس را انتخاب کنیم، اکلیپس به صورت خودکار متد main را در کلاس ما پیاده سازی می کند و دیگر نیازی نیست که ما به صورت دستی متد main را خودمان بنویسیم و این یکی از مزایای IDE ها است. چون IDE زحمت نوشتن کد را به گردن می گیرد و کار ما را به عنوان برنامه نویس راحت تر می کند. درضمن IDE ها در نوشتن کدها به هیچ عنوان اشتباه نمی کنند. بنابراین خیال ما از درست نوشته شدن کدها راحت است. بنابراین، این گزینه را انتخاب کنید و بعد بر روی دکمه ی Finish کلیک کنید.

    نکته: در مورد انتخاب نام برای متغیرها، متدها، پکیج ها و کلاس ها نکاتی هست که در هر آموزش مربوطه توضیح داده می شود. در این آموزش در مورد نام گذاری کلاس ها توضیح می دهیم. البته یک سری قوانین کلی در جاوا برای نام گذاری وجود دارد و شامل همه ی موارد می شود. اما برای نام گذاری بخش های مختلف جاوا تفاوت های کوچکی هست که ما در هر مبحث به صورت جداگانه به آن ها اشاره می کنیم. نکته ای که باید بسیار به آن توجه کنید این است که نام کلاس باید با حرف بزرگ انگلیسی شروع شود. البته اگر با حرف کوچک هم شروع شود مشکلی نیست. اما یک قانون نانوشته در بین برنامه نویسان است که نام تمام کلاس های خود را با حرف بزرگ شروع می کنند و اگر نام کلاس از دو بخش تشکیل شده بود، مثلا در همین آموزش نام کلاس ما MainClass است، باید حرف دوم بخش بعدی نام نیز با حرف بزرگ شروع شود. در این آموزش بخش اول نام کلاس ما Main است که با حرف بزرگ انگلیسی شروع شده و بخش دوم Class است که باز هم با حرف بزرگ شروع شده است. بنابراین اگر ما نام کلاس را به صورت Mainclass بنویسیم، غلط نیست! اما قشنگ هم نیست. نکته ای دیگر که باید به آن توجه کنیم این است که نمی توانیم نام کلاس خود را با اعداد شروع کنیم. مثلا 2MainClass کاملا غلط است یا نمی توانیم در بین کارکترهای نام کلاس، از کارکترهای خاص مثل ستاره (*)، هش مارک (#)، درصد (%) و ... استفاده کرد. اما در میان کارکترهای خاص می توان از علامت دولار ($) استفاده کرد یا می توان از خط زیر یا Underscore (_) نیز استفاده کرد. اما باز هم تاکید می شود که به هیچ عنوان از این نام ها استفاده نکنید. به عنوان مثال این نام: Main_Class کاملا صحیح است، اما خوب نیست که استفاده کنیم. همچنین از کلمات کلیدی جاوا هم نمی توانیم استفاده کنیم. در هر زبان برنامه نویسی یک سری کلمات، از قبل رزرو شده است که نمی توان از آن ها برای نام گذاری استفاده کرد. به عنوان مثال کلمه ی کلید class، یک کلمه ی رزرو شده است که برای ساختن یک کلاس در جاوا استفاده می شود.بنابراین ما نمی توانیم از این نام استفاده کنیم و در آخر اینکه تمام کلمات کلیدی با حروف کوچک انگلیسی نوشته می شوند.

    مهمان عزیز شما حق دیدن لینک ها را ندارید
    عضویت


    بعد از ساخته شدن کلاس، با تصویر زیر مواجه می شویم:


    همانطور که در تصویر بالا مشاهده می کنید، کدهایی که نوشته شده است، حداقل کدهایی است که یک برنامه ی جاوا برای اجرا به آن نیاز دارد. اگر یادتان باشد در آموزش
    Hello Worldما این کدها را خودمان نوشتیم. درصورتی که حالا IDE برای ما این کار را انجام داده است. حالا برای اینکه فضای بیشتری برای نوشتن کد در اختیار داشته باشیم، همانطور که در تصویر بالا با یک فلش قرمز رنگ مشخص شده است، بر روی دکمه یMaximize کلیک کنید. بعد کامنت ها که با رنگ سبز نوشته شده اند (در آموزش های بعدی در موردشان توضیح داده می شود) را پاک کنید. نتیجه به صورت زیر است:



    حالا می خواهیم وقتی برنامه اجرا شد، عبارت:
    Welcome to Java Programming نمایش داده شود. بنابراین باید از جمله ی: ;()System.out.print استفاده کنیم. اما بجای نوشتن کامل این جمله، عبارت مقابل را بنویسید: sysout و سپس دکمه های ترکیبی CTRL + SPACE را فشار دهید تا کد کامل شود. در بین پرانتزهای ایجاد شده، یک جفت کوتیشن قرار دهید و سپس عبارت فوق را بنویسید. به شکل زیر:



    حالا با نگه داشتن دکمه های ترکیبیCTRL + S برنامه را Save کنید. بعد از Save کردن، دکمه های ترکیبی CTRL + F11 را نگه دارید تا برنامه اجرا شود.



    همانطور که مشاهده می کنید، عبارت مورد نظر ما در خروجی استاندارد یا همان کنسول برنامه چاپ شد.
    ویرایش توسط Nope : 2016/03/01 در ساعت 15:20
  8. #8
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...


    در جلسات قبلی با مقدمات زبان جاوا آشنا شدیم. ابزار های لازم را روی سیستم نصب کردیم و ساده ترین برنامه ی جاوای خود را با نام Hello World، هم به صورت دستی (یعنی با استفاده از اپلیکیشن نُت پد) و هم با استفاده از IDE اکلیپس نوشتیم. از این آموزش تا چند آموزش بعدی، قصد داریم مفاهیم پایه در برنامه نویسی جاوا را آموزش دهیم. بنابراین آموزش ها کمی حجیم تر و سخت تر می شوند.

    قبل از شروع آموزش ابتدا نحوه ی بزرگ کردن فونت در اکلیپس را به شما آموزش می دهم تا هم تصویر کدهایی که در این آموزش ها قرار می دهیم خوانا تر باشد و هم شما هنگام برنامه نویسی دچاره ضعیفی چشم نشوید.


    ابتدا برنامه ی اکلیپس را اجرا کنید و بعد از منوی Window گزینه ی Preferences را انتخاب کنید، روی اولین گزینه که General است کلیک کنید و به ترتیبی که در عکس زیر مشاهده می کنید، گزینه های مشخص شده را انتخاب کنید:




    به ترتیب شماره هایی که در تصویر بالا مشخص شده است پیش بروید. در قسمت چهار (4) وقتی روی گزینه ی Basic کلیک می کنید، زیر مجموعه های آن نمایش داده می شود. شما کمی به پایین اسکرول کنید و آخرین گزینه یعنی Text Font را انتخاب کنید. همانطور که در تصویر زیر مشاهده می کنید، بعد از انتخاب کردن Text Font روی دکمه ی ...Edit کلیک کنید. پنجره ی Font باز می شود:



    همانطور که در تصویر مشخص شده از پنجره ی Font، سایز مورد نظر خود را انتخاب کنید. من سایز 12 را به شما پیشنهاد می کنم. بعد از انتخاب، تمام پنجره های باز را OK کنید تا بسته شوند.


    حالا در اکلیپس یک پروژه ی جاوایی بسازید. سپس یک کلاس جاوا با نام MainClass ایجاد کنید. توجه داشته باشید که در هنگام ساختن کلاس، روی دکمه ی:


    public static void main(String[] args)


    کلیک نکنید. کلاس ساخته شده ی شما باید به شکل زیر باشد:





    همانطور که در تصویر بالا با یک فلش قرمز رنگ مشخص شده است، نام کلاس که MainClass است در بالای هر کلاس نمایش داده می*شود.


    هر برنامه ی جاوا حداقل از یک کلاس و یک متد (که نام متد main است) تشکیل شده است که البته در این کلاس متد main پیاده*سازی نشده است. از آنجا که متد main حتما باید در یک کلاس جاوا پیاده*سازی شود، بنابراین ما نام کلاسی را که این متد را پیاده سازی می کند، کلاس اصلی یا MainClass می*نامیم. توجه داشته باشید که ما هر نامی را می*توانیم برای کلاسمان انتخاب کنیم. اما باید نامی را انتخاب کنیم که متناسب با کاری که آن کلاس انجام می*دهد باشد.


    اولین کلمه در کلاس بالا public است که ما با این کلمه*ی کلیدی در فصل شی*گرایی آشنا می*شویم. بنابراین می*توانیم یا آن را پاک کنیم یا اینکه فعلا کاری با این کلمه*ی کلیدی نداشته باشیم و اجازه دهیم که همانجا باشد. بد نیست بدانید که در IDE اکلیپس کلمات کلیدی با رنگ بنفش مشخص می*شوند. بنابراین نیازی به حفظ کردن کلمات کلیدی نیست.


    برای ساختن هر کلاس در جاوا باید از کلمه*ی کلیدی class استفاده کرد. (تمام کلمات کلیدی در جاوا با حروف کوچک انگلیسی هستند). بعد از نوشتن کلمه*ی class باید نامی را برای کلاس خود انتخاب کنیم که در این آموزش نام MainClass انتخاب شده است. بعد از انتخاب نام کلاس، باید یک بلاک برای کلاسمان مشخص کنیم که این کار را با علامت*های باز و بسته*ی آکولاد انجام می*دهیم.


    همانطور که مشاهده کردید اکلیپس به صورت خودکار تمام این کارها را انجام داده است و نیازی نیست که ما آن*ها را انجام دهیم. اما باید بفهمیم که هر کد به چه معنی است. در ادامه می*خواهیم متد main را به برنامه اضافه کنیم. در مورد متد*ها چند نکته وجود دارد که باید بدانید:


    ابتدا اینکه متدها دو نوع هستند. یا مقداره برگشتی ندارند (یعنی از نوع void هستند) یا مقداره برگشتی دارند. (نگران نفهمیدن مقادیر برگشتی و غیر برگشتی در متدها نباشید. در ادامه*ی آموزش*ها با این نوع متد*ها آشنا می*شوید). متد main از نوع void است.


    در مورد انتخاب نام برای متدها، باید از قوانین نام گذاری در جاوا پیروی کنیم. در آموزش قبلی برای نام گذاری کلاس*ها تمام قوانین نام گذاری گفته شد و در این آموزش فقط نکاتی را که برای نام گذاری متدها باید رعایت کنیم، می*گوییم.


    نام تمام متدها با حرف کوچک انگلیسی شروع می*شود. اگر به متد main هم توجه کنید با حرف کوچک انگلیسی نوشته شده است. اگر هم نام متد چند بخشی بود، به جز اولین حرف بخش اول نام متد که باید با حرف کوچک باشد، حرف*های اول بخش*های دیگر متد با حرف بزرگ نوشته می*شوند. (کمی پیچیده شد!؟). به مثال زیر توجه کنید:


    نام یک بخشی یک متد: print: همانطور که مشاهده می*کنید نام متد با حرف کوچک انگلیسی شروع شده است.


    نام دو بخشی یک متد: printSomething: همانطور که مشاهده می*کنید نام بخش دوم متد که Something است با حرف بزرگ انگلیسی شروع شده است.


    این شکل نام گذاری متد، در نام گذاری کلاس*ها هم رعایت می*شود. فقط تفاوتی که با آن دارد نام تمام کلاس*ها با حرف بزرگ شروع می*شود.


    نامی که برای تمام متدها انتخاب می*کنیم باید نامی باشد متناسب با کاری که قرار است آن متد انجام دهد. مثلا فرض کنید می*خواهیم متدی بنویسیم که آن متد دو عدد را با هم جمع کند. بنابراین sum نام مناسبی است.


    حالا می*خواهیم متد main را در کلاسمان پیاده*سازی کنیم. برای این کار سه راه وجود دارد. اولین راه این است که هنگام ساختن کلاس، تیک گزینه*ی:


    public static void main(String[] args)


    را فعال کنیم. راه دیگر نوشتن متد به صورت دستی است و راه دیگر آن نوشتن کلمه*ی main در بدنه*ی کلاس و بعد از آن گرفتن دکمه*های ترکیبی:


    CTRL + SPACE که توسط اکلیپس متد main نوشته می*شود.




    همانطور که در تصویر بالا مشاهده می کنید با گرفتن دکمه های ترکیبی CTRL + SPACE اکلیپس پیشنهاداتی را به ما می دهد که ما اولین گزینه را انتخاب می کنیم. بعد از انتخاب اولین گزینه کلاس ما به صورت زیر می شود:




    همانطور که مشاهده می کنید کلاس ما کامل شد.
    حالا می خواهیم متدی را بسازیم که وقتی که آن را فراخوانی می کنیم متنی در خروجی استاندارد نمایش داده شود.
    برای اینکه متدی را بسازیم ابتدا باید نوع برگشتی یا غیر برگشتی آن متد را مشخص کنیم. (البته باید سطح دسترسی اون متد را هم مشخص کنیم که در این آموزش این کار را انجام نمی دهیم). متد مد نظر ما از نوع void است.
    بعد نام متد را مشخص می کنیم. نامی که در نظر می گیریم printSomething است. فقط ما در این متد از کلمه ی کلیدی static هم استفاده می کنیم. در آموزش های بعدی کاربرد این کلمه ی کلیدی توضیح داده خواهد شد.


    توجه داشته باشید که این متد را خارج از بدنه ی متد اصلی (main) و داخل بدنه ی کلاس بنویسید.




    حالا می خواهیم هر موقع که این متد را فراخوانی یا Call می کنیم، متنی را در خروجی استاندارد یا همان کنسول چاپ کند.

    در فصل سیستم فایل با معنی و مفهوم استریم (Stream) آشنا خواهید شد. اما این را بدانید که در جاوا و در کلاس java.lang.System دو نوع استریم برای ورودی و خروجی استاندارد تعریف شده است. یکی System.out و دیگری System.in که همانطور که از نام هایشان معلوم است به ترتیب برای ارسال داده ها به خروجی استاندارد و دریافت داده از وردی استاندارد است. در این آموزش می خواهیم داده ای را به خروجی استاندارد ارسال کنیم. بنابراین باید از استریم System.out استفاده کنیم. دو متد ()print و ()println برای چاپ داده استفاده می شوند. فرق این دو متد در آموزش های قبل گفته شده است. ما از متد ()println استفاده می کنیم.




    همانطور که مشاهده می کنید کد گفته شده را در بلاک (بلوک) یا بدنه ی متد ()printSomething نوشته ایم. حالا می خواهیم این متد را اجرا کنیم. همانطور که در آموزش های قبلی گفته شد، متد main نقطه ی شروع هر برنامه ی جاوا است. در کد بالا بدنه ی متد اصلی (main) خالی است و اگر برنامه را اجرا کنیم، برنامه هیچ خروجی ندارد. بنابراین ما باید داخل متد main، متد ()printSomething را فراخوانی کنیم. منظور از فراخوانی یا Call کردن متد، استفاده از متد است. پس برای استفاده از متد ()printSomething باید نام این متد را داخل متد main بنویسیم.
    سپس باید برنامه را ذخیره یا Save کنیم. برای این کار دکمه های ترکیبی CTRL + S را همزمان نگه دارید. سپس برای اجرای برنامه مجددا دکمه های ترکیبی CTRL + F11 را نگه دارید تا برنامه اجرا شود. حالا باز هم با اجرای برنامه چیزی در خروجی استاندارد نمایش داده نمی شود. زیرا ما در متد ()println هیچ متنی را ننوشته ایم. برای این کار ابتدا یک جفت دابل کوتیشن در متد ()println قرار دهید و بعد هر متنی را که می خواهید بنویسید. مثلا من متن:
    Welcome to fatehgar را می نویسم.



    حالا دوباره برنامه را Save و اجرا کنید. نتیجه ی اجرای برنامه:



    سمتی که با یک فلش قرمز رنگ مشخص شده است، خروجی برنامه در کنسول است.

    تمرین: در مورد CamelCase تحقیق کنید. این موضوع برای درک بهتر نام گذاری کلاس ها، متغیر ها و متد ها در جاوا است.
    ویرایش توسط Nope : 2016/03/07 در ساعت 18:40
  9. #9
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...


    در این جلسه از آموزش می خواهیم راجع به داده ها صحبت کنیم. تمام برنامه های کامپیوتری بر مبنای داده ها ساخته و طراحی شده اند. ما کاربران کامپیوتر، روزانه بارها و بارها داده هایی را وارد برنامه های کامپیوتری می کنیم و برنامه های کامپیوتری پردازش هایی را روی داده ها انجام می دهند و نتیجه ای را برای ما ارسال می کنند. تمام این داده ها چه از نوع عدد، تاریخ، زمان، رشته و هر قالب دیگری که باشند، در حافظه ی کامپیوتر با ترکیبی از صفر و یک ذخیره می شوند. در جاوا هشت (8) نوع داده اصلی وجود دارد که به آن ها داده های پایه یاPrimitive Types می گویند. در ادمه با این هشت نوع داده کاملا آشنا می شوید.


    داده های پایه به داده هایی گفته می شوند که داده های پیچیده از روی این داده ها ساخته می شوند. (در فصل شی گرایی با چگونگی تعریف داده های پیچیده آشنا خواهید شد). همانطور که گفته شد در جاوا هشت نوع داده ی اصلی وجود دارد. این هشت نوع در زیر آورده شده اند:

    1. byte
    2. short
    3. int
    4. long
    5. boolean
    6. char
    7. float
    8. double


    داده های شماره ی 1 تا 4 (byte, short, int, long) داده هایی از نوع اعداد صحیح هستند. تفاوتی که بین این داده ها است، محدوده ای است که این داده ها پشتیبانی می کنند.




    داده ی بولی (boolean)، داده ای است که مقداره آن "درست" یا "نادرست" است. (true OR false).




    داده های float و double داده های اعداد اعشاری هستند و داده ی char نیز یک داده ی کارکتری است.




    یک نکته که بنده یادگیری آن مطلب را به شما توصیه می کنم، تحقیق در مورد اندازه ی داده های فوق است. یعنی به عنوان مثال اندازه ی داده های int و byte به ترتیب 32 و 8 بیت است.




    متغیر ها
    در برنامه نویسی مفهومی است به نام متغیر یا (Variable). هنگامی که بخواهیم یکی از داده های فوق را در برنامه تعریف کنیم، مثلا داده ای از نوع عدد صحیح (int)، می گوییم متغیری از نوع int تعریف کرده ایم. اما دقیقا وظیفه ی متغیر چیست؟ وظیفه ی متغیر ها نگه داری داده های برنامه است. فرض کنید می خواهیم برنامه ای بنویسیم که سن کاربر را از او درخواست کند. وقتی که کاربر عدد سن خودش را وارد می کند باید این عدد جایی در حافظه ی کامپیوتر ذخیره شود تا هر موقع که لازم شد از آن استفاده کنیم. یا فرض کنید می خواهیم مقدار حساب بانکی یک شخص را بر روی سیستم ذخیره کنیم و هر موقع که لازم شد از آن استفاده کنیم یا آن را تغییر دهیم. متغیر مانند یک ظرف است که می توان داده ای را درون آن قرار داد و آن داده را تغییر داد یا دستکاری کرد.
    هر متغیر دارای یک نام است که با استفاده از آن نام، می توانیم به داده ی مورد نظر که در حافظه ی کامپیوتر ذخیره شده است دسترسی پیدا کنیم. در زیر چند مثال از تعریف متغیر آورده شده است.



    ;int i


    ;double d


    ;char c


    همانطور که در سه مثال بالا مشاهده می کنید برای تعریف متغیر ابتدا باید نوع متغیر را مشخص کرد. یعنی از نوع int یا عدد صحیح است، double(عدد اعشاری) یا char(داده ی کارکتری). بعد یک نام برای متغیر خود انتخاب می کنیم. (برای انتخاب نام باید از قوانین نامگذاری در جاوا پیروی کنیم و همچنین نامی مناسب). و در آخر هم علامت سمی کالن را قرار می دهیم.


    حالا می خواهیم برنامه ای بنویسیم که دو عدد را با هم جمع کند و نتیجه را در خروجی استاندارد نمایش دهد. به کد زیر دقت کنید:




    همانطور که در کد بالا مشاهده می کنید ابتدا یک متغیر از نوع int که نام آن num1 است تعریف کرده ایم و مقداره 5 را برای آن در نظر گرفته ایم. (به نحوه ی مقدار دهی متغیر ها توجه کنید. ابتدا یک علامت مساوی (=) قرار می دهیم و بعد مقداره دلخواه را می نویسیم). در خط بعد نیز دوباره متغیری تعریف کردیم که نام آن num2 و مقدار آن 15 است. حالا می خواهیم وقتی این دو متغیر را با هم جمع کردیم، نتیجه را در یک متغیر دیگری ذخیره کنیم. برای این کار ما متغیر دیگری با نام result تعریف کرده ایم. در خط بعد متغیر result را نوشته ایم و این بار بجای اینکه برای مقداردهی متغیر result از مقادیر عددی استفاده کنیم، متغیرهای num1 و num2 را با استفاده از عملگر +، آن دو را با هم جمع کرده ایم و نتیجه در result ذخیره شده است. حالا می خواهیم نتیجه ی مورد نظر را در کنسول نمایش دهیم. بنابراین همانطور که مشاهده می کنید از استریم System.out استفاده کرده ایم. به آرگومان متد println توجه کنید. ابتدا جمله ی Result is را نوشته ایم. حالا می خواهیم داده ی ذخیره شده در result را نمایش دهیم. بنابراین از علامت + استفاده می کنیم و بعد result را می نویسیم. این علامت + داده ی متغیر result را از عدد صحیح (int) به رشته (String) تبدیل می کند. (در مورد استرینگ ها در فصل های آینده آشنا می شوید). برنامه را اجرا کنید و نتیجه آن 20 خواهد بود.



    به عنوان یک تمرین، برنامه را طوری تغییر دهید که نیازی به استفاده از متغیر result نباشد.


    به عنوان آخرین مطلب در این آموزش، ما متغیرها را می توانیم در یک خط هم تعریف کنیم (داده های هم نوع را). به مثال زیر نگاه کنید:


    ;int num1, num2, num3


    ;char ch1, ch2, ch3


    همانطور که مشاهده کردید ما در ابتدای خط نوع متغیر را مشخص کردیم و بعد نام های متغیرها را در جلوی آن نوشتیم. برای جدا کردن متغیر ها از علامت کاما (,) استفاده کردیم. اما پیشنهاد می کنم که متغیرها را به این صورت تعریف نکنید. هر متغیر را در یک خط جداگانه تعریف کنید.
  10. #10
    تاریخ عضویت
    2015/12/07
    نوشته ها
    1,463
    6,699
    مدیر ارشد
    مـديـر ارشـد

    پاسخ : ...:: آموزش جامع زبان برنامه نویسی java ::...



    فقط و فقط خواستن مهم است. زیرا توانستن همچون سایه ای به دنبال خواستن همیشه می آید. برنامه نویسی هم مانند هر تخصص و علم دیگری سختی هایی دارد و برای گذشتن از این سختی ها و موفق شدن باید خواست. خواستن در برنامه نویسی به معنی تمرین کردن زیاد است و فقط و فقط با تمرین کردن است که می توان به یک برنامه نویس حرفه ای تبدیل شد.

    تقدم عملگر های حسابی
    قواعدی وجود دارد که تقدم عملگر های حسابی را در عبارات محاسباتی در غیاب پرانتز مشخص می کند. این قواعد به قواعد تقدم عملگر های حسابی موسوم هستند. به مثال زیر توجه کنید:


    A + B * C


    به ازای مقادیر C=2, B=3, A=5، اگر بخواهیم بدون دخالت تقدم عملگر ها عبارت را محاسبه کنیم، جواب 16 خواهد بود. اما این جواب درست نیست. زیرا در ریاضی عملگر ضرب که در جاوا با علامت ستاره (*)مشخص می شود، نسبت به جمع و تفریق سطح تقدم بالاتری دارد. بنابراین باید ابتدا ضرب انجام شود و سپس جمع و تفریق. بنابراین جواب عبارت فوق می شود 11. یعنی ابتدا B در C ضرب و سپس با A جمع می شود.


    نکته: در برنامه نویسی از دو مفهوم عملگر و عملوند بسیار استفاده می شود. در ریاضیات، یک عملگر تابعی است که بر تابعی دیگر اعمال می شود. یک عملگر را یک عمل ریاضی گویند. مانند عمل جمع، ضرب، تقسیم و ... . همچنین واژه ی دیگری است با نام عملوند. یک عملوند، هدف یک عملیات ریاضی است. در مثال فوق حروف های A, B, C هر کدام یک عملوند هستند.
    در زیر فهرست کامل سطوح تقدم عملگر های حسابی نشان داده شده است.



    همانطور که در جدول بالا نشان داده شده است، عملگر توان بالاترین سطح تقدم را دارد. توان در زبان جاوا با استفاده از متد ()pow حساب می شود. بعد عملگر های ضرب، تقسیم و منفی کردن یکتایی است. تمام این سه عملگر سطح تقدم یکسانی دارند. مثلا در عبارتی به صورتA + B + Cبا آنکه، دو عملگر جمع به کار رفته در آن، دارای تقدم یکسانی هستند. ولی علمگر سمت چپ دارای تقدم بالاتری است. چرا که در هنگام پویش (پردازش) عبارت، عملگر سمت چپ زود تر خوانده می شود. به عبارت دیگر دو عملگر با سطح تقدم یکسان، دارای تقدم مکانی نسبت به هم هستند.
    به عنوان تمرین در مورد علامت منها تحقیق کنید. علامت منها سه کاربرد دارد.
    با توجه به توضیحات فوق، ماشین (کامپیوتر) هنگام محاسبه ی عبارت های محاسباتی از چپ به راست شروع به خواندن عملگر ها می گند. اگر در عبارت عملگر هایی بود که تقدم آن ها با هم فرق داشت، خب مسلما کامپیوتر ابتدا عملگر هایی که سطح تقدم بالاتری دارند را حساب می کند. اما اگر همه ی عملگر ها سطح تقدم یکسانی داشته باشند، از چپ به راست خوانده و محاسبه می شود. اما یک نکته ی مهم در این بین وجود دارد که با قرارداد های معمولی در ریاضیات مطابقت ندارد. اگر بخواهیم با توجه به جدول بالا عبارت: A^B^C (عملگر ^ نشانگر توان است) را حساب کنیم، کامپیوتر از سمت چپ ابتدا A را به توان B و سپس پاسخ را به توان C می رساند. اما در ریاضی قرارداد است که عبارت فوق به صورت:

    (A^(B^C

    حساب شود. یعنی ابتدا B به توان C برسد و بعد A به توان جواب آن دو. همانطور که مشاهده کردید ما برای هندل کردن این قضیه از پرانتز ها استفاده کردیم. استفاده از پرانتز ها باعث می شود که کامپیوتر عبارت را طوری که ما می خواهیم حساب کند. مثلا در عبارت مقابل: A + B *C، اگر بخواهیم ابتدا A با B جمع شود و سپس در C ضرب شود، باید از پرانتزها استفاده کنیم. به صورت زیر:
    A +B) * C)

    به عنوان حرف آخر در این بخش، همیشه در برنامه نویسی از پرانتز ها در عبارت های جبری خود استفاده کنید. این کار هم باعث خوانایی کد می شود و هم اینکه احتمال خطا را کاهش می دهد.
    به عنوان تمرین عبارت زیر را در نظر بگیرید و آن را حل کنید:

    A*L-G*O^R/I+T/H*M-

    M H T I R O G L A

    7 2 6 4 3 2 8 6 5
    جواب تمرین فوق 25- می شود.

    ساختار های کنترلی



    در تمام زبان های برنامه نویسی ساختار هایی برای کنترل اجرای برنامه وجود دارد. یعنی با توجه به شرایطی که در برنامه اتفاق می افتد، یک سری دستورات اجرا می شوند یا یک سری از دستورات اجرا نمی شوند. در زبان های قدیمی مانند سی پلاس پلاس دستوری هست با نام goto. که کار این دستور این است که اجرای برنامه را به خطوط قبلی برنامه بر می گرداند. اما این دستور قوانین برنامه نویسی ساخت یافته را زیر سوال می برد. زیرا در برنامه نویسی ساخت یافته روال اجرای برنامه به صورت نزولی است. یعنی کد های برنامه باید از بالا به پایین به ترتیب اجرا شوند و جز توسط حلقه های تکرار، برنامه نباید به عقب برگردد. بنابراین این دستور توسط برنامه نویسان مورد استفاده قرار نمی گیرد. در زبان جاوا این دستور به عنوان یک keyword رزرو شده است اما کاربردی ندارد. به نظر، توسعه دهندگان جاوا با این کار خواسته اند بگویند که ما از وجود چنین دستوری بی اطلاع نیستیم. برای همین هم این دستور جزو کلمات کلیدی جاوا حساب می شود.


    در جاوا یک ساختار کنترلی وجود دارد که شکل آن به صورت زیر است:


    }(if(condition

    operations-1//

    }else {

    operations-2//

    {


    همانطور که مشاهده می کنید دستوری بسیار ساده اما در عین حال کاربردی است. ابتدا شرط داخل پرانتز مقابل if بررسی می شود. اگر شرط درست یا برقرار بود operations-1 اجرا می شود و دیگر operations-2 اجرا نمی شود یا برعکس. ممکن است شرط برقرار نباشد، بنابراین operations-2 اجرا می شود.


    حالا می خواهیم یک برنامه ی ساده بنویسیم. دو عدد را با هم مقایسه می کنیم. برنامه به این صورت است که اگر عدد اول از عدد دوم بزرگ تر بود یک پیغام. اگر کوچک تر بود یک پیغام و اگر هم مساوی بودن، یک پیغام دیگر چاپ می شود. به کد زیر دقت کنید:





    همانطور که در کد مشاهده می کنید ما دو عدد صحیح تعریف کرده ایم که به ترتیب مقدار 10 و 35 را دارند. ابتدا در پرانتز های مقابل دستور if بررسی می شود که اگر عدد اول بزرگتر از عدد دوم است، یک پیغام چاپ شود. اگر شرط برقرار باشد ادامه ی کد اجرا نمی شود. اما اگر برقرار نباشد به سراغ بررسی شرط بعدی می رود. شرط بعدی که به صورت else if مشخص شده، بررسی می کند که اگر دو عدد با هم مساوی بودند پیغام دیگری چاپ شود و در آخر هم اگر هیچ کدام از شروط فوق برقرار نبود، یعنی عدد اول نه بزرگتر از عدد دوم و نه مساوی با آن بود، بنابراین یک چیز دیگر بیشتر باقی نمانده که آن هم کوچک تر بودن عدد اول است.

    در جدول زیر فهرستی از عملگر های جاوا آمده است:








    به جدول بالا با دقت نگاه کنید و کاربرد هرکدام را یاد بگیرید. نکته ای که برنامه نویسان تازه وارد ممکن است اشتباه کنند، عملگر انتساب (=) و عملگر برابری (==) است. در ریاضیات برای نشان دادن اینکه یک عدد با یک عدد دیگر برابر است از یک علامت مساوی (=) استفاده می کنند. ولی در برنامه نویسی باید برای این کار از دو علامت مساوی (==) استفاده کنید. اشتباه استفاده کردن از این علامت ها بروز خطاهای منطقی را در برنامه افزایش می دهد.


    واسط کاربری
    به عنوان آخرین مطلب در این آموزش، می خواهیم برنامه ای بنویسیم که خروجی آن دیگر در کنسول چاپ نشود. بلکه توسط کادر های گفتگو در جاوا و به صورت گرافیکی نمایش داده شود. برای این کار باید از کلاسی تحت عنوان JOptionPane استفاده کنیم.


    به کد زیر دقت کنید:



    در خط اول برنامه جمله ی import javax.swing.JOptionPane نوشته شده است. (در فصل شی گرایی که با مفهوم پکیج آشنا شدید به خوبی این مطلب را درک می کنید). اما این را بدانید که وقتی می خواهیم در کلاسی که ساخته ایم از کلاسی استفاده کنیم که آن کلاس در یک پکیج دیگر قرار دارد، باید آن کلاس را اصطلاحا import کنیم. با import کردن، ما مسیر کلاس را مشخص می کنیم. یعنی در این برنامه می خواهیم از کلاسی استفاده کنیم که نام آن JOptionPane است و این کلاس در پکیجی قرار دارد که نام آن پکیج javax.swing است. نکته ای که باید به آن توجه کنید این است که اصلا خودتان را درگیر حفظ کردن نام پکیج ها نکنید و اصلا هم نیازی نیست که شما این کلاس ها را import کنید. زیرا اگر از قابلیت های تکمیل خودکار IDE ها استفاده کنید، خود IDE به صورت خودکار کلاس مورد نظر را import می کند. برای استفاده از قابلیت های تکمیل خودکار باید ابتدا چند حرف ابتدایی نام کلاس را بنویسید و سپس دکمه های ترکیبی: CTRL + SPACEرا نگه دارید. با این کار هم نام کلاس کامل می شود و هم کلاس مربوطه وارد می شود. حالا به سراغ بررسی برنامه برویم:


    در متد اصلی (main) ما ابتدا نام کلاس JOptionPane را می نویسیم. سپس از متدی با نام showMessageDialog استفاده می کنیم. این متد چهار پارامتر دریافت می کند. پارامتر اول که مقدار آن null است، مشخص می کند هنگامی که برنامه اجرا شد و کادر گفتگو نمایش داده شد، این کادر گفتگو دقیقا در وسط صفحه ی نمایش، نشان داده شود. (در مباحث گرافیک در جاوا می توان تعیین کرد که این گونه پیغام ها در یک فریم خاصی نمایش داده شود که در حال حاضر خارج از بحث است و به آن پرداخته نمی شود). در پارامتر دوم متنی که می خواهیم نمایش داده شود را می نویسیم که باید حتما بین دابل کوتیشن قرار بگیرد. پارامتر سوم title یا عنوان کادر گفتگو را مشخص می کند. به عنوان مثال اگر قرار است پیغامی چاپ شود و آن پیغام بیانگر یک ارور باشد، در title آن می توان نوشت: Error. پارامتر آخر هم نوع پیغام را مشخص می کند که این پیغام از نوع اطلاعات است.


    برای آخرین پارامتر ما می توانیم پنج نوع دیالوگ مشخص کنیم که در زیر آمده است:


    JOptionPane.ERROR_MESSAGE

    JOptionPane.INFORMATION_MESSAGE

    JOptionPane.WARNING_MESSAGE

    JOptionPane.QUESTION_MESSAGE

    JOptionPane.PLAIN_MESSAGE

    اگر برنامه ی فوق را اجرا کنیم با خروجی زیر مواجه می شویم:



    همانطور که مشاهده می کنید خروجی برنامه ی ما به صورت گرافیکی نمایش داده شده است. حالا اگر یکی از انواع دیالوگ هایی که در فوق گفته شد را مشخص کنیم، لوگویی که در عکس با یک بیضی سبز رنگ مشخص شده است تغییر می کند، به عنوان تمرین تمام انواع دیالوگ های فوق را بنویسید و خروجی آن را مشاهده کنید.
    ویرایش توسط Nope : 2016/03/10 در ساعت 02:58
صفحه 1 از 2 12 آخرین
نمایش نتایج: از 1 به 10 از 19

موضوعات مشابه

  1. پاسخ: 20
    آخرين نوشته: 2016/03/14, 15:47
  2. آموزش جامع برنامه نویسی فون گپ به سبکی نوین
    توسط Dr.Hash در انجمن برنامه نویسی موبایل
    پاسخ: 6
    آخرين نوشته: 2016/01/12, 20:56
  3. پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 2015/11/08, 13:01
  4. پاسخ: 1
    آخرين نوشته: 2015/08/30, 23:10
  5. <<<اموزش برنامه نویسی سی شارپ(از 0 تا 100)>>>
    توسط Mr.E!l!ya در انجمن برنامه نویسی
    پاسخ: 1
    آخرين نوشته: 2015/07/20, 23:29

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندی ها (Bookmarks)

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •